Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 stycznia 2025 r., sygn. akt III OSK 5393/21, rozstrzygnął na korzyść Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych spór z Głównym Geodetą Kraju uznając, że numery ksiąg wieczystych są danymi osobowymi, ponieważ pozwalają w sposób pośredni zidentyfikować osobę fizyczną (tj. właściciela danej nieruchomości).
Istota sprawy sprowadzała się do oceny tego, czy numery ksiąg wieczystych są danymi osobowymi i czy Główny Geodeta Kraju upubliczniając je na portalu o nazwie GEOPORTAL2, był do tego prawnie upoważniony.
W świetle przepisów RODO (art. 4 pkt 1 Rozporządzenia 2016/679) przez dane osobowe należy rozumieć wszelkie informacje o zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osobie fizycznej („osobie, której dane dotyczą” [„data subject”]).
Dla rozstrzygnięcia istotne znaczenie miało pojęcie „możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej ” tzn. osoby, którą można bezpośrednio lub pośrednio zidentyfikować na podstawie dodatkowych informacji (w powiązaniu z innymi danymi osobowymi).
W tym kontekście warto przypomnieć prezentowane w orzecznictwie stanowisko, według którego wyłącznie informacje, które bez nadzwyczajnego wysiłku, bez nieproporcjonalnie dużych nakładów dają się powiązać z określoną osobą, zwłaszcza przy wykorzystaniu łatwo osiągalnych źródeł powszechnie dostępnych, zasługują na zaliczenie ich do kategorii danych osobowych.
Dane ujawniane w księdze wieczystej obejmują m.in. imię, nazwisko, numer PESEL i adres nieruchomości. Numery ksiąg wieczystych podane do publicznej wiadomości na GEOPORTAL2 pozwalały na pośrednią identyfikację osób fizycznych, ponieważ za ich pomocą w prosty sposób można było uzyskać dostęp do informacji stanowiących ponad wszelką wątpliwość dane osobowe konkretnych osób.
W rezultacie numery ksiąg wieczystych stanowią informacje podlegające ochronie danych osobowych.
